සිනාවන් ගෙනා වසන්තේ දමා කොහේ යන්නදෝ පියඹලා .

ඔබේ දයාබර සෙනෙහෙබර අහිංසක පෙම්වතා මම ....

මගේ ප්‍රේම කතාවේදීත් මම දන්නවා ඔයාගේ හොඳම පෙම්වතා මම නොවන බව.. මම ඔයාගේ ප්‍රේමය දැනෙන සියලු දැනීම් විසන්දි කරලා අවයව ඔත්පල කරපු ප්‍රේමයේ නාමයෙන් මකබෑවිල යන්න තරම්ම වටිනා පවුකාරයෙක්.. 

නැහැ... 

එහෙම වෙන්නත් බැහැ ඔයාගේ හැම විරහ වේදනාවකම කවියකම සිරවෙලා ඉන්න පෙම්වතාත් මම නිසා සමහර වලාවට මට හිතෙනවා ඔයාට හිටපු හොඳම පෙම්වතා මම කියලා.. 

ප්‍රශ්නේ තිබුනේ ඇත්තටම එකත් නෙවෙයි.. 

ඔබ පෙම් කලේ මම නොවන මට නිසා.. 

ඒ මම නොවන තැන ඉන්න මාව හොයාගෙන ආපු පාරේදී ඔයා තුවාල වුනු එක.. 

ඔව් එක තමයි මෙතන තියන දැවෙන ප්‍රශ්නය වුනේ....

දයාබර ඔබ කියන කතාව ඇත්ත..

මරණයෙන් පස්සේ තමයි හොඳම කවි ලියවෙන්නේ.. 

අප ප්‍රේම කතාවේ සුසානය මත කාලයක් ඔයා ලියපු කවි වලට මම උත්තර දෙන්නම්...

මම ආදරේ කලේ ඔයාට තවමත් එහෙමයි.. 

මේ ලියවිල්ල ලියනකොට පාන්දර 2.35 පහුවෙලා ..

පටන්ගනන කොට හිටපු දඟකාර කොලු පැටියට ලොකු වැඩ ගොඩක් කරන්න සිද්ද වුනු බව ඔයා දන්නේ නැතුව ඇති.. 

හීන සාප්පුවක හීන විකුනපු කාලයක ඔයත් මගෙන් හීන මිලදී ගත්ත කියල මම දන්නවා. නමුත් ඔයා මගෙන් ගත්තු හීන අද විකුනද්දී මට දුකයි. ඒ හීනවල අපේ කතාව මම කියවනකොට කොතරම් වේදනාවකින් මම පෙලෙනවද කියල දන්නේ මුර්ධජ අකුරක හිරවෙලා ඔබේ තීන්දුව මත හිරබත් කන මුග්ධ විජයගේ නුතන රූපන්තරණයට ලක්වුණු මම විතරයි...

මතකද ඉස්සර ඔෆිස් යන්න ඕන කියල කියපුවාම මාව අවදි කරන්න ඔයා ගත්තු මහන්සිය.. 

සත්තකින්ම ඒ මාලිගාවේ නිදියන්න මම පින් කරලා නැහැ අමා.. 

මම ඔයාගේ පැණි වළලු කතා වලට දක්වන පෙම කොහොම කියන්නද කියල මම භාෂාවක අකුරු හොයනවා.. 

ඒ ඔක්කොම මම එක්ක මියැදිලා ගියපුදෙන්.. 

මම ගාව බූන්දි පාර්සලයක් තිබුනේ නැහැ අමා.. 

යනගමන්වත් කැළණි ගඟට විසිකරගෙන යන්න ඔයාට ගේ ගාවින් අහුලගන්න ... 

ඇත්තටම ඒ කතාව තවම ඉවර නැහැ..

අවසන් වතාවට මේ කියන්නේ කියල හිතාගෙන “මට මගේ පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න” කියල සැරට මට INBOX කරලා.. 

මාව  මේ වෙනකොට ඔයා බ්ලොක් කරාට , කොච්චර පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න කියල කිව්වත් ...

මම හිතන්නේ වෙනස් දෙයක්.. 

මතකේ තියාන කී කතා..
දිවියේ පුරාම ඉන්නවා..
මට දාලා යන්න බෑ ඔයා..
නොපමාව එන්න මා සොයා..
සමාව තියෙනවා සදා..

ඒ සින්දු කෑල්ලේ " සමාව තියනවා සදා " කොටස අයින් කරලා " සමාව දෙන්න මට සදා" කොටස දාන්න වේවි... මොකද වරද මගේ නිසා..

අමාට සුභ උපන්දිනයක් ... පරක්කු වුනාට සමාවෙන්න..

අමාට සුභ උපන්දිනයක් කියල කියන්න මට අමතක වුනාට මට සමාවෙන්න .. ඔයා දන්නවා මම හැම වෙලාවේම දින මතක තියාගන්න තරම් දක්ෂ  නෑ කියල ඉතින් මට සමාව හම්බෙයිද කියල දන්නේ නැතුව හරි කමක් නැහැ මම සමව ඉල්ලනවා ඔය දන්නවා මේ මෝඩයාගේ හැමදාම හැටි එක කියලා.. දලම්බුවෙකුගේ හීනය සමනලයෙක් වෙන්න; ඒ හීනය හැබෑ කරගන්න ඒ අහිංසක දළඹුවා ට කෝෂයක් හදල දෙන්න  මටත් පුළුවන් වුනා කියල මම හීනෙකින් වත් හිතුවේ නැහැ.. හැබැයි උපන්දින හීනය ඇතුලේ ඒ කතාව ලස්සනට ගලපලා තිබුණා..

ඔෆිස් එකේ එක දිගට වැඩ කරලා වෙලාව යනවද කියලවත් දැනගන්න විදියක් නැතුව ඉන්න කොට  “ සර් ගෙදර යන්නේ නැද්ද අද.. දැන් වෙලාව 11.45 යි”  කියල ඩයිවර් කොලුවා කියනකම් මට නිච්චියක් තිබ්බෙම නැහැ.. වැඩ ඔක්කොම බාගෙට කරලා... ලැප් එකත් වහගෙන ෆයිල් ටික ගන්න කියල කපිලට කියාගෙන මම පල්ලෙහට ආවේ හෙට එළිවෙන්න පැයක් හරි තියල මම මේ ටික ඉවරයක් කරලා දානවා කියල හිතාගෙන..

දිනේ මතකවත් නැති මම නාගෙන; කාමරේ මෙසේ උඩ තියල තිබ්බ ඔක්කොම ෆයිල් ටිකයි වහල තිබ්බ ලැප් එකයි බලල දිග හුස්මක් ගත්ත.. හිතට නොතේරෙන මහා මුසල පාළුවක් එක්ක මම මේ ටිකේම අතරමන් වෙලා ඉදියේ.. දන්නෙම නැහැ මම ඒ මොන හීනයක්ද කියල .. මේ පාලු මාලිගාව ඇතුලේ මට කොපි හදල දෙන්න කිසිකෙනෙක් මෙවෙලාවේ ඇහැරිලා හිටියේ නැහැ .. කපිලත් නිදි නිසා මම කුද්දන්න ගියෙත් නැහැ .. මම ම හදාගෙන ආපහු මෙසේ ළඟ  වාඩි වෙලා PC එක ඕන් කලේ සින්දුවක් අහනගමන් වැඩ කරගන්න. ඔෆිස් එකේ ඔක්කොම තිබ්බේ ලැප් එකේ ඒ මගුලත් ඕන් කරගෙන ඉන්න වෙලාවේ නිකමට මම ඔයාගේ හීන කියවන්න අවා  ඒ වෙලාවේ තමයි මම දැක්කේ ....

මම හිරවෙලා...

ඔයාගේ ලස්සන හීන ලෝකය මට පුළුවන් හැම වෙලාවේම මම කියවනවා දෙයියනේ.. මම ඉන්නෙත් ගිනි ගොඩක .. ඒ සමහර හීනවල මාව ආදරයෙන් මතක් වුනත් හැම හීනේකම වගේ මම හිටියේ විරහවෙන් පීඩා විඳින කවිකාර හැඩකාරියකගේ සාහසික දුෂ්ඨයා වෙලා... සහුර්ද සිත් වල කම්පනයක් එකතු කරගෙන එක දිගට බැනුම් අහන මුග්ධ පෙම්වතා වෙලා... සමහර වෙලාවට මට හිතෙනවා ඔයාගේ ලෝකය හීන ගඩොල් වලින් හදලා ඒ හීන මාලිගාවේ ඔයාව අභිෂේක ලත් මහාරජිණිය කරලා රාහුලයෙක් උපදින්නටත් කලින්ම මධු සාමය අහවර වෙන්නටත් කලින්ම ඒ හීන වලට ගිනි තියලා ඔබෙන් ලොප් වුනු මට ඒ සියල්ල උරුමයි කියලා...

හැබැයි රත්තරන් දන්නවද ඔයා ... මමත් ඒ හීන මාලිගාවේම කෑලි කෑලි එකතු කර කර තවමත් අසරණව තුවාල වුනු සීරුණු.. හිතක වෙදානවා ඉවසනවා කියලා...  එක හිතන්න්නවත් ඔයාට වෙලාවක් නැති තරමටම ඔබ මගේ ප්‍රේමයෙන් සිහි මුර්ජාවී හමාර බව මම තේරුම් ගන්න කැමති නැහැ... ඔබට අඩන්න හේතුව වුනේ මම .. මට හැරදමා යන්න හේතුව වුනේ ඔබ.. නමුත් මම තවම ඒ ජීවිතයට  ආදරෙයි.. සැත්තැම්බර් දෙවෙනිදා දිනය අමතක වුනාට මටත් ඒ මිය ඇඳුනු ප්‍රේමය සමරන්න අනුස්මරණය කරන්න සුන්දර දවසක් හදවතේ සනිටුවහන් වෙලා තියනවා ...